Rodzina dysfunkcyjna

Pracuję głównie z osobami, które dorastały w rodzinie dysfunkcyjnej. Jest to rodzina, która nie zapewnia dziecku w dostateczny sposób tego, czego potrzebuje ono do zdrowego rozwoju. Dzieje się to często na skutek uzależnień, przemocy fizycznej, emocjonalnej (szantaż emocjonalny, odrzucenie, chłód uczuciowy, opuszczenie), seksualnej lub też zaburzeń i chorób fizycznych i psychicznych któregoś z rodziców, ale też innych ważnych członków rodziny, w której dorasta dziecko.

Charakterstyczne dla rodzin dysfunkcyjnych są relacje oparte na kontroli, oskarżeniach, zaprzeczaniu istniejącym problemom. W takiej rodzinie często brak jest przewidywalności, bezpieczeństwa, jasnych i sprawiedliwych zasad. Dziecko zazwyczaj pozbawione jest pomocy we własnych problemach i uczone, że musi sobie radzić samo.

Dorastając w rodzinie dysfunkcyjnej człowiek wchodzi w dorosłość niepewnie, nie wierząc w siebie, czując się wciąż dzieckiem lub też przeciwnie — nadmiernie dorosłym i odpowiedzialnym za innych.

DDA/DDD

Osoby z syndromem DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików), to osoby, które wychowały się w rodzinie, w której istniał problem alkoholowy. Natomiast skrót DDD określa dorosłe osoby, które wychowywały się w rodzinie dysfunkcyjnej. Wspólne dla obu grup są problemy, których doświadczają w życiu. Najczęściej dotyczą one:

Literatura

Zachęcam do lektury książek, które na pewno nie zastąpią terapii, ale mogą pomóc w rozpoznaniu problemu i przełamaniu oporu przed decyzją o sięgnięciu po profesjonalną pomoc.

Gorąco polecam Dzieciństwo bez dzieciństwa Joanny Wawerskiej-Kus (wyd. Dywiz), starszą już, aczkolwiek aktualną książkę Czas uzdrowić swoje życie T. Ceremak, J. Rutzky oraz Lęk przed bliskością J.G. Woititz (wyd. GWP).

* * *